سلام.

من کلا آدم کم حرفی نیستم. معمولا وقتی توی یک جمعی هستم  از همه پر حرف تر و شیطوون تر و ... هستم.  اما گاهی پیش میاد که در قبال بعضی حرف ها یا بعضی رفتار ها یا بعضی نظرات واقعا کم میارم. حرفی واسه زدن پیدا نمی کنم. واژه هام و گم میکنم. دست و پام رو هم همین طور!

الان از همون وقت هاست...


 

تو این دو سه روزه که از پست قبلیم میگذره 202 تا کامنت خصوصی گرفتم!!!

 

تو این 202 تا کامنت تهدید بود ...خواهش و تمنا بود... فحش و دعوا بود ...درد دل وهم دردی بود....

ولی منظور همه ی کامنت ها این بود: زود برگرد و آپ کن! ما دوستانتیم و بودنت رو میخواهیم!

 

من نگفته بودم میرم. نگفته بودم وبلاگم و میبندم !!  فقط گفتم چند وقتی به روز نمیشم . اما انگار همین جمله هم واسه دوستان نازنینم سخت بوده !

بچه ها ...دوستان مهربون و نازنینم:

همتون و دوست دارم. حتی کسانیکه بهم بد و بیراه میگن. به خدا دوستتون دارم.

ممنونم که وقتتون و صرف کسانی میکنید که حتی یه بارم ندیدینشون. اما میدونین انسانن... نفس میکشن...دل دارن و با انگشتان واقعی نه مجازی برای شما مینویسن!

شرمنده ی کامنت های لبریز از عشقتونم و از خدا میخوام توان جبران محبت به من بده. با شما ها نه روز نه شب نه نیمه شب ...هیچ وقت تنها نمیمونم. ممنونم!

 

*سر تعظیم فرو میاورم در قبال قلب بزرگتان*

 

دنیای مجازی ... مانیتور...کیبورد...مودم:  دوستتون دارم ! بین من و دوستان نازنینم همیشه پل محبت باشید!

 

مرمری