هیچ وقت دوست نداشتم وندارم آدرس وبلاگم رو عوض کنم...هیچ وقت دوست نداشتم مرموز باشم! اسم مستعار رو خودم بذارم ...شخصیت اصلیم و پنهون کنم و واسه کامنتام شرط تایید بذارم و...

یه بار یکی از دوستان خیلی خوبم بهم گفت: مریم چرا همه چیزت و رو کردی اینجا؟ اسم و فامیل و ایمیل و  عکست و حتی عکس اعضای خوونواده ات؟!  بهش گفتم: من چیزی واسه پنهون کردن ندارم و همیشه تو زندگیم با همه رو بازی کردم! به حرف هام خندید!...

امروز یه جورایی دارم میفهممش. مشکل از من هم که نباشه فقر فرهنگ باعث خیلی مشکلات میشه متاسفانه!! من باز هم نمی دونم کی مقصره!  تو بعضی از کامنت های خصوصیم فحش زیاد خوردم تا حالا...یا حرف های دری وری یا کلمات رکیک وبدون عفت!

اما همیشه از دیدنشون فقط خندیدم...شاید اگه رو در رو کسی این حرف ها رو بهم میزدخیلی بهم فشار می اومد امااینجا با دیدنشون همیشه لبخند زدم! و برام مهم نبوده... خوب ماعادت داریم...حتی تو خیابون هم که راه میریم خیلی چیزا میشنویم که شاید حقمون نباشه ... دیگه دنیای مجازی که جای خود داره!

اما بعضی چیزا یه جورایی صاف میره سراغ دل آدم! دل هم که این چیزا حالیش نیست...

گاهی میگیره ...گاهی میسوزه...ولی خوب امان از وقتی که میشکنه!

من نوشتن و دوست دارم! وبلاگمم همین طور! دوستان وبلاگیمم گاهی حتی برام عزیزتر از دیگر دوستانم هستند!  ظالم نباشیم! بخیل نباشیم... به خلوت هم تجاوز نکنیم...به خدا کار سختی نیست! این که من خودم هستم و مثل خیلی از وبلاگ نویس ها خودم رو مستعار نکردم    مجازاتش نباید اینقدر آزار و اذیت باشه! من نمی دونم وجدان بعضی ها کجای بدنشونه؟ ولی یه کم بهش توجه کنید! گناه داره بیچاره!

 

پ.ن1: بنا را به اعتماد و خوش بینی میگذارم دوباره! کامنت های من همیشه بدون تایید باز هستند!

پ.ن2: شمایی که هر بار با یه اسم میای و کامنت های ... میذاری یعنی نمی دونی که من از آی پیت میفهمم که کی هستی؟!

پ.ن3: اگر فحاشی ارضات میکنه حرفی نیست من گوش میکنم...فقط دست روی نقاط حساس دلم نگذار! خواهش میکنم.

پ.ن4: خیلی از این فحش هایی رو که میدی تا حالا نشنیده بودم! ممنونم. بالاخره ادم از هرکسی باید یه چیزی یاد بگیره دیگه!!

پ.ن5: دوستان عزیزم بابت این پست معذرت میخوام...مجبور شدم!  وگرنه شما که میدونید اهل گلایه نیستم!

پ.ن6: شما هم خوب میشی ایشالا...اچ آی وی که نیست درمون نداشته باشه!  :)