گاهی نمی شود گفت. نمی شود نوشت . نمیشود! گاهی فقط باید سکوت کرد. نگاه کرد. فقط باید فکرکرد. گاهی نوشتن از " کسی " یا چیزی انقدر سخت میشود که حتی نویسنده ای که به گاه نوشتن کلمات را به بازی میگرفت و به رقص وا میداشت آنقدر درقبال هر کلمه احساس مسئولیت میکند که نوشتن برایش خطیر و سنگین میشود. گاهی به کار گیری کلمات آنقدر وسواس میخواهد که بهترین آنها هم برای نوشته شدن کم و حقیر میشوند! 

 

من در این" گهگاه "به سر میبرم این روزها! 

 

برای از تو نوشتن چقدر  واژه ها کم ارزشند... عاشقانه هایم بوی حقارت میدهند این روزها... تنها میتوانم سکوت کنم. تو را به شعر نگاهم دعوت میکنم. چشمانم این روزها شاعر تر از زبانم هستند!