امروز وقتی می خواستم از پله های ایستگاه مترو بالا بیایم...برای اولین بار چشمم به دوربین کوچک گوشه ی دیوار افتاد و یاد پست نیلوفر عزیز (نیکولا) افتادم که نوشته بود  برای خانم ها و آقایانی که  پشت مانیتور نشسته اند و صحنه های تکراری و بدون جذابیت امد و رفت مردمی عبوس و عجول را تماشا میکنند...دست تکان میدهد! در یک لحظه تصمیم گرفتم من هم برای سر نرفتن حوصله ی این عزیزان از عمل انسان دوستانه ی ایشان پیروی کنم...

چشمتان روز بد نبیند... نمی دانید چه لحظه ایست وقتی آقا پسر خوش تیپی که بالای پله ها زیر دوربین ایستاده فکر کند دارم برای او دست تکان میدهم و نیشم را تا بنا گوش باز کرده ام !!!

-قکر کنم باید توصیه های ایمنی ِ این کار برای دست و پا چلفتی هایی امثال من ذکر میشد... -قابل توجه نیلوفر خانم خلاق!-