جریانی گرم و شیرین رگهایم را می نوازد

شب شعر دوباره از راه رسید...

و چراغهای اسمان دوباره با چشمک هایشان دلربایی را پیشه کردند!

مدادهایم مثل رویاهای تو در طوفان خواستن خم شده اند.

مثل پروازی که از ترس ارتفاع

                                             شکسته شده....

و یا لبخندی که با یک طعنه

                                             روی لبی خسته ,ماسیده گشته !

بعد از هزار سال سنگی در حالی دیدمت  که چشمانت زندگی را فسیل می دید...

چه پیشوازی یخ زده ای!!

از تک ضربه های ممتد طعنه برایم بگو...

                                                 لب تو و گوش من چقدر با این

                                                 کلمه اشنا هستند...

زیر پوستم می سوزد از حرارت خنده!

روبروی من همه چیز با کلمه ی دل

                                                        رنگ و طعم خنده می گیرد..

ولی بغضم صبورانه

                          باز هم هوای گریه دارد!

 

                                       من میتوانم با گریه بخندم !

                                       این تنها هنر من است ...

مرمری