چو چشم ان سوار افتاد ناگاه

                                               به نعش مرده ای در ان شب تار

یقینش شد که او مجنون زار است

                                           ز عشق لیلی اش در انتظار است

پس انگه سوی شهر ولشگرش تاخت

                                                  برای کفن و دفن او بپرداخت..

تنش شستند وغسلش را بدادند

                                                 کفن کردند و در خاکش نهادند

چو منزل یافت در منزلگه خاک

                                                ندا امد بر  او  از  ایزد  پاک...

که ای مجنون چه اوردی به درگاه؟!!!

                                                بر امد از دل مجنون دو صد اه

که  ای  دانای  حی لا یزالی...

                                               هزارانت چو مجنون لا ابالی

به دارالملک دنیایم چه دادی؟!!

                                               چه منت بر من مسکین نهادی؟

مرا  کردی  بیابانگرد  و  تنها..

                                              مکان دادی مرا در دشت وصحرا

نه ای از کرده های خویش اگاه؟!

                                            ز من پرسی چه اوردی به درگاه؟

به بالینش نکیر و منکر امد

                                               در ان دم دو فرشته حاضر امد

به دستشان عمود اتشینی

                                                بگو ربت که و دینت چه دینی؟!

بگفتا رب من والله لیلی ست

                                            که جانم در ره عشقش طفیلیست

اگر مردم من از هجران لیلی

                                               ندارم دست از ان دامان لیلی..

ندا امد که دست از وی بدارید

                                              به لیلی در بهشتش وا گذارید..

چو بشنیدش ز در گاه این سخن را

                                               بر امد از دلش این راز انگاه  :

 

 

                         گمان کردی که من لیلی پرستم؟!!

                         من  ان  لیلای  لیلی  می پرستم...