تقدیم به دو دوست عزیزم .

جایزه ی ناقابل من و

پذیرا باشید:

               از تو گفتن خیلی سخته...      

 

            از تو گفتن خیلی سخته  

 تو  خدای  قصه هایی...

 

             تو  یه شعر نوی نابی

                              قاصد  فرشته هایی ...

 

                 تو مثه یه جرم ساده

   که جریمه هاش زیاده...

 

                   مثه اتفاق عشقی...

                              مثه چشمک ستاره...

        

         مثه قطره های بارون

 چه غریبونه می باری...

                    

                 روی گونه هام میشینی...

                           داغ بوسه رو میذاری...

 

            تو مثه حسرت کوره

لحظه ی جدایی هستی...

 

                   شایدم یه بغض خیسی

                             که رو اوازم میرقصی!

 

         تو مثه صدات عجیبی...

مثه بوسه هات غریبی...

 

                   تو چشات نمیشه زل زد...

                               تو مثه نگات نجیبی...

 

      تو همیشه یه سوالی

که تو ذهنم خونه داره...

 

                    میگه پیش تو میمونه ؟!

                              یا سر کارت میذاره؟!

 

       نه میشه باتو بمونم...

نه میخوام بی تو بمیرم...

 

                    نه میشه باخوش خیالی

                            عشق و تو چشات ببینم!

 

       جمله هامو گریه دزدید

از تو که خواستم بخوونم...

 

                 از تو گفتن خیلی سخته...

                        کاش میشد پیشت بمونم...

 

                       مرمری