این ترانه ام و تقدیم میکنم به تو!

تو که نیومده رفتی... رفتی...

برو ... نمی تونم به زور نگهت دارم.

 اما این نامه ی اخر... این ترانه ی اخرینم و بخون:

 

          

                                      نامه ی اخر...

دیگه  تو نامه ی  اخر       فرصتی  برام  نمونده...

میدونم  بازم   نگاهت       شعرای  من و نخونده...

دیگه عکس قرص ماه و     تو  نگاهم  نمی بینی ...

نمیای به باغ  چشمام      نمیای ستاره  چینی ...

دیگه  گلبرگهای  مریم       مهمون  خاطره هاتن...

پشت پرچین  یه رویا        شایدم تو قصه هاتن...

دیگه فرصتی نمونده         رو به روم یه راه دوره...

دل من اسیر تقدیر...        دل تو چه سوت و کوره!

دیگه حتی گله هاهم        از من و تو سیر سیرن...

مثل بغض  این  ترانه        خسته و زخمی و پیرن...

همیشه دنیا  همینه...      مثه  یک میوه ی کاله ...

وقتی میرسه که دیگه      فرصت ها رو به  زواله...

میدونم  از اون  بالاها       داره میبینه  خدامون ..

ولی هیچ کس نمیدونه    چه خوابی دیده برامون...

راستی اولش کجا بود؟!    اخرش چه زود رسیده...

مثه  اون  کلاغ  پیری ...    که به خونش نرسیده ...

دیگه  تو نامه ی  اخر...     واسه تو حرفی ندارم...

باقی  گلایه ها  مو ...        پشت بغضم جا میذارم...

 

                          مرمری